Czy giveawaye w social mediach są legalne? Co mówi prawo w 19 krajach

Wrzucasz zdjęcie, prosisz o komentarze, wybierasz jedną osobę, wysyłasz nagrodę. Marki, sklepy i twórcy organizują dokładnie taki giveaway bez przerwy i w większości miejsc, w których to robią, jest on całkowicie legalny. W niektórych nie jest – albo jest, ale dopiero po formalnościach, o których wielu organizatorów nigdy nie słyszało.

W Turcji bezpłatne losowanie na Instagramie wymaga zgody państwowego zarządu loterii, a opłata wynosi 15% wartości nagród. We Włoszech zwycięzcę trzeba wylosować w obecności notariusza lub urzędnika izby handlowej. Brazylijska firma potrzebuje zgody Ministerstwa Finansów, zanim rozda w drodze losowania choćby parę sneakersów. Sklep na Rhode Island musi złożyć oświadczenie u Secretary of State, gdy wartość nagród przekroczy 500 $. Tymczasem Wielka Brytania, Francja, Niemcy i Quebec nie wymagają żadnego zgłoszenia, a Węgry i Quebec niedawno zlikwidowały swoje dotychczasowe systemy.

Większość poradników na ten temat napisano z myślą o amerykańskich sweepstakes i kończą się one na formułce „bez obowiązku zakupu”. Sięgnęliśmy do ustaw i regulatorów 19 krajów oraz kilku stanów USA i Australii, przeczytaliśmy aktualne teksty i sprawdziliśmy, czego każdy z nich faktycznie wymaga od kogoś, kto organizuje giveaway w mediach społecznościowych. Oto, co ustaliliśmy. To mapa, a nie porada prawna: jeśli nagroda jest duża albo odbiorcy mieszkają w kilku krajach, krótka rozmowa z miejscowym prawnikiem to dobrze wydane pieniądze.

Trzy warunki, które rozstrzygają prawie wszystko

Niemal każdy system prawny wychodzi z tego samego założenia. Przedsięwzięcie, w którym nagroda przyznawana jest w drodze przypadku osobom, które za udział dały coś wartościowego (świadczenie), jest loterią, a loterie są zastrzeżone dla państwa lub licencjonowanych operatorów. Wystarczy usunąć jeden z trzech elementów, by zazwyczaj znaleźć się poza prawem hazardowym.

Widać to w ustawach. Brytyjski Gambling Act 2005 definiuje loterię jako układ, w którym „uczestnicy muszą zapłacić, aby wziąć udział”, przyznawane są nagrody, a ich przydział „zależy wyłącznie od przypadku”. Niemiecki traktat o grach hazardowych stanowi, że gra losowa istnieje, gdy „für den Erwerb einer Gewinnchance ein Entgelt verlangt wird” (GlüStV 2021, §3), czyli gdy za szansę wygranej pobiera się opłatę. Kanadyjski Kodeks karny obejmuje gry losowe lub łączące przypadek i umiejętności, „w których uczestnik lub zawodnik płaci pieniądze lub inne wartościowe świadczenie” (art. 206). Francja zakazuje gier losowych, które wymagają „sacrifice financier” (Code de la sécurité intérieure, L320-1).

Typowy giveaway w social mediach ma nagrodę i element przypadku, ale wymaga jedynie komentarza, obserwowania lub oznaczenia kogoś. W większości opisanych niżej krajów nie jest to świadczenie. Dlatego zwykły giveaway jest legalny w tak wielu miejscach – i dlatego tak łatwo przeoczyć wyjątki: niektóre kraje regulują losowania promocyjne nawet wtedy, gdy udział jest bezpłatny.

To, co liczy się jako zapłata, jest węższe, niż się zwykle zakłada. Brytyjski Gambling Act stanowi, że zwykły koszt znaczka, rozmowy telefonicznej czy wiadomości się nie liczy (Schedule 2), ale pobieranie od zwycięzcy opłaty za poznanie wyniku lub odbiór nagrody – już tak. Ten ostatni punkt ma znaczenie w social mediach, gdzie „zapłać za wysyłkę, aby odebrać nagrodę” to klasyczny tekst oszustów, a w wykonaniu prawdziwej marki zamieniłby bezpłatne losowanie w płatne.

Gdzie nawet bezpłatne losowanie wymaga zgody

Włochy: notariusz, gwarancja i ministerstwo

Włochy mają najbardziej wymagający system w Europie Zachodniej i obejmuje on także giveawaye, w których nie trzeba niczego kupować. Zgodnie z dekretem prezydenckim 430/2001 concorso a premio to promocja, w której nagrody przyznaje się losowo lub za umiejętności, „anche senza alcuna condizione di acquisto”, czyli nawet bez żadnego warunku zakupu. Organizator musi przed startem zawiadomić Ministerstwo Przedsiębiorczości (art. 10), złożyć gwarancję równą 100% wartości nagród (art. 7) i przyznać nagrody „alla presenza di un notaio o del responsabile della tutela del consumatore”, czyli w obecności notariusza lub urzędnika ds. ochrony konsumentów lokalnej izby handlowej (art. 9). Nieodebrane nagrody trzeba przekazać organizacji non profit, a nagrody muszą zostać wydane w ciągu sześciu miesięcy.

Są wyłączenia. Konkursy na utwory literackie, artystyczne lub naukowe, w których nagroda wynagradza osobiste zasługi, nie podlegają dekretowi (art. 6), podobnie jak przedmioty o bardzo niskiej wartości. Konkurs fotograficzny oceniany przez jury to zupełnie inna sprawa niż losowanie wśród komentarzy.

W praktyce oznacza to, że włoska marka, która organizuje na Instagramie losowanie „skomentuj i wygraj” bez zawiadomienia ministerstwa i bez notariusza, działa niezgodnie z przepisami, choćby losowanie było najuczciwsze. Narzędzie do losowania, nawet weryfikowalne, nie zastępuje notariusza.

Turcja: państwowy zarząd loterii i 15% opłaty

Turecki przepis jest krótki i szeroki. Art. 41 dekretu z mocą ustawy nr 320 wymaga zgody Millî Piyango İdaresi, państwowego zarządu loterii, na losowania i loterie z nagrodami innymi niż pieniężne, niezależnie od tego, czy są powiązane ze sprzedażą, i bez względu na formę udziału. Od nowelizacji z listopada 2022 roku zarząd pobiera opłatę od wniosku (2000 lir, waloryzowaną co roku), a po wydaniu zgody – opłatę w wysokości 15% wartości rynkowej nagród. Opłata rośnie dwukrotnie, do 30%, gdy nagrody są towarami importowanymi lub kupionymi od osób trzecich. Zwolnione są podmioty publiczne i fundacje zwolnione z podatku.

Rozporządzenie wykonawcze, opublikowane w dzienniku urzędowym w październiku 2006 roku, zobowiązuje organizatorów do złożenia wniosku co najmniej 15 dni przed kampanią i do ustanowienia zabezpieczenia pokrywającego wartość nagród plus 10%. Zwalnia ono także losowania, w których nagrody nie przekraczają progu powiązanego ze zwolnieniem z podatku od spadków. Ustawa nie wspomina o influencerach ani o mediach społecznościowych – i nie musi. Bezpłatne losowanie iPhone'a na koncie influencera to takie samo losowanie z nagrodą niepieniężną jak każde inne.

Brazylia: zgoda Ministerstwa Finansów

Brazylijska ustawa nr 5768 z 1971 roku wymaga uprzedniej zgody na każde bezpłatne rozdawanie nagród w celach reklamowych – w drodze losowania, nagrody natychmiastowej, konkursu lub w podobny sposób. Od reformy rynku zakładów z 2023 roku właściwym organem jest Sekretariat ds. Nagród i Zakładów (SPA) w Ministerstwie Finansów, który na swojej oficjalnej stronie podaje, że „em todo o Brasil, as promoções são autorizadas exclusivamente pela SPA”. Wniosek mogą złożyć wyłącznie firmy, a nagrody nie mogą być wypłacane w gotówce. Prowadzenie promocji bez zgody może skończyć się grzywną do 100% wartości obiecanych nagród i zakazem na okres do dwóch lat.

Znaną furtką jest „concurso exclusivamente cultural, artístico, desportivo ou recreativo” (art. 3), ale warunki są surowe: żadnego elementu losowego, żadnej opłaty i żadnego związku z zakupem. Losowanie wśród komentujących się nie kwalifikuje. Jury wybierające najlepsze zdjęcie – być może tak.

Portugalia, Meksyk, Indonezja i Arabia Saudyjska

Portugalia przekazała tę kompetencję samorządom w 2019 roku. Od czasu dekretu z mocą ustawy 98/2018 losowania, konkursy reklamowe i passatempos wymagają uprzedniej zgody burmistrza (presidente da câmara municipal) gminy, w której odbywa się gra, a jeśli nie ogranicza się ona do jednej gminy – tej, w której organizator ma siedzibę. Firmom grożą grzywny od 3750 € do 37 500 €. Do tego nagrody z losowań i konkursów obciąża opłata skarbowa w wysokości 35%, a administracja skarbowa uznała, że nagroda rzeczowa podlega dodatkowo 10%, co daje łącznie 45% (wiążąca interpretacja nr 26950, 2024).

Meksyk w federalnej ustawie o grach i losowaniach z 1947 roku nadal stanowi, że bez zezwolenia Ministerstwa Spraw Wewnętrznych nie wolno organizować losowań „de ninguna clase” (art. 4). Losowania prowadzone wyłącznie w celach reklamy handlowej są zwolnione z udziału państwa we wpływach, ale nie z obowiązku uzyskania zezwolenia.

Indonezja wymaga zezwolenia ministra spraw socjalnych na każde bezpłatne losowanie nagród spełniające definicję z rozporządzenia ministerialnego 3/2024; wniosek składa online firma posiadająca numer identyfikacyjny przedsiębiorcy. Rozporządzenie napisano z myślą o promocjach produktów i nie wspomina ono o mediach społecznościowych, więc nie jest jasne, czy obejmuje niekomercyjny giveaway twórcy. Co do podatku od nagród jasności nie brakuje: zwycięzcy losowań płacą ryczałtowe 25% od wartości brutto, pobierane przez organizatora (PP 132/2000).

W Arabii Saudyjskiej Ministerstwo Handlu wymaga licencji na konkursy handlowe organizowane przez firmy i sklepy internetowe. Konkursy można prowadzić najwyżej dwa razy w roku, każdy przez maksymalnie 60 dni; nie mogą wymagać zakupu, nagrody trzeba wydać w ciągu siedmiu dni, a numer licencji musi widnieć w każdej reklamie. Krewni i pracownicy organizatora nie mogą brać udziału. Ministerstwo przypomina o karach do trzech lat więzienia i grzywnach do miliona riali na podstawie ustawy o zwalczaniu oszustw handlowych.

Gdzie decyduje wartość nagrody

Stany Zjednoczone: najpierw przepisy federalne, potem stanowe

Federalnej rejestracji giveawayów nie ma. Poziom federalny dotyczy zakazu loterii i uczciwości. Wysyłanie pocztą materiałów loteryjnych jest przestępstwem na mocy 18 U.S.C. § 1302, z wyjątkiem przewidzianym w § 1307 dla promocji organizowanych przez podmiot komercyjny, które są „wyraźnie okazjonalne i uboczne względem podstawowej działalności”. Praktyczna zasada, której trzymają się amerykańscy organizatorzy, to usunięcie świadczenia: bez obowiązku zakupu i z bezpłatnym sposobem udziału, który jest równie dobry jak płatny.

Trzy stany dokładają obowiązki zgłoszeniowe, wszystkie uzależnione od wartości nagród:

Giveaway w Nowym Jorku lub na Florydzie z nagrodą o wartości 6000 $ trzeba zaplanować co najmniej miesiąc (lub tydzień) wcześniej, a nie wrzucić w piątek po południu.

Drugą federalną kwestią jest jawność. Gdy ludzie publikują posty o marce, by wziąć udział w konkursie, FTC traktuje te posty jako rekomendacje (endorsements). Jej FAQ do Endorsement Guides mówi, że sam firmowy hashtag nie wystarczy, ale „uczynienie słowa »contest« lub »sweepstakes« częścią hashtagu (np. #XZY_Contest lub #XYZ_Sweepstakes) powinno wystarczyć”.

Zwycięzców czekają własne formalności. IRS traktuje nagrody jako dochód (Publication 525), a od roku podatkowego 2026 próg, od którego firma musi zgłosić nagrodę na formularzu 1099-MISC, wzrósł z 600 $ do 2000 $.

Australia: stan po stanie

Australia reguluje „trade promotion lotteries” na poziomie stanów, a progi bardzo się różnią. W Nowej Południowej Walii zezwolenie jest potrzebne tylko wtedy, gdy „łączna wartość nagród w pojedynczej promocji handlowej przekracza 10 000 $” (NSW Government). Australia Południowa nie wymaga licencji dla promocji z nagrodami do 5000 $ (SA Government). Terytorium Stołeczne Australii zwalnia promocje handlowe z nagrodami do 3000 $ (ACT determination DI2015-301), a powyżej tej kwoty wymaga zezwolenia. Ponieważ giveaway w social mediach dociera jednocześnie do wszystkich stanów, liczy się najsurowszy stan, w którym mieszka uczestnik.

Holandia: bez licencji, ale z kodeksem pełnym liczb

Holenderscy organizatorzy nie potrzebują licencji, jeśli przestrzegają Kodeksu postępowania dla promocyjnych gier losowych 2014. Urząd ds. hazardu streszcza go tak: udział jest bezpłatny, wartość nagród nie może przekroczyć 100 000 €, niepełnoletni potrzebują zgody rodzica, a przy nagrodach powyżej 4500 € firma może zorganizować najwyżej jedną taką grę rocznie na dany produkt lub usługę. Holenderscy zwycięzcy mogą też zapłacić podatek od gier hazardowych: od stycznia 2026 roku 37,8% od nagród powyżej 449 €.

Gdzie chodzi o jasne i uczciwe zasady

Wielka Brytania

Bezpłatny giveaway w Wielkiej Brytanii nie jest loterią i nie trzeba niczego zgłaszać. Obowiązki wynikają z przepisów o reklamie. Sekcja 8 CAP Code, egzekwowana przez Advertising Standards Authority, wymaga od organizatorów podania z góry wszystkich istotnych warunków (sposób udziału, termin zakończenia, nagrody, ograniczenia, nazwa i adres organizatora), przyznawania nagród „zgodnie z prawami przypadku” i udostępniania informacji o zwycięzcach głównych nagród, zwykle nazwiska i hrabstwa. Jeśli zwycięzca nie jest wybierany przez proces komputerowy dający weryfikowalnie losowe wyniki, losowanie musi przeprowadzić niezależna osoba albo musi się ono odbyć pod jej nadzorem. Nagrody przyznaje się zwykle w ciągu 30 dni. Od kwietnia 2025 roku Digital Markets, Competition and Consumers Act 2024 wymienia też wśród praktyk zakazanych bezwzględnie twierdzenie, że prowadzi się promocję z nagrodami, bez przyznania opisanych nagród.

Francja

Francuskie prawo było kiedyś surowe. Do grudnia 2014 roku regulamin loterie publicitaire trzeba było złożyć u komornika, a udział nie mógł wymagać żadnego wkładu finansowego. Obowiązek złożenia regulaminu uchylono w 2014 roku, a obecny przepis, art. L121-20 kodeksu konsumenckiego, zakazuje jedynie loterii promocyjnych stanowiących nieuczciwe praktyki handlowe. Wiele francuskich marek nadal składa regulamin u commissaire de justice i jest to rozsądny sposób, by udowodnić, co regulamin mówił danego dnia, ale żaden obowiązujący przepis, do którego dotarliśmy, tego nie wymaga.

Niemcy

Bezpłatne gry z nagrodami pozostają poza prawem hazardowym, a niemieckie prawo dba za to o przejrzystość. Digitale-Dienste-Gesetz (DDG), niemiecka ustawa wdrażająca unijny akt o usługach cyfrowych, wymaga, by konkursy promocyjne były wyraźnie rozpoznawalne jako takie, a warunki uczestnictwa – by musiały „leicht zugänglich sein sowie klar und unzweideutig angegeben” (DDG § 6), czyli były łatwo dostępne i jasno podane. Czarna lista załączona do ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (UWG, załącznik) zakazuje prowadzenia konkursu z nagrodami bez ich przyznania oraz wywoływania fałszywego wrażenia, że ktoś już wygrał.

Hiszpania

Hiszpańska ustawa o grach hazardowych nie obejmuje losowań promocyjnych, o ile jedyną „ceną” jest konsumpcja produktu bez dopłaty (ustawa 13/2011, art. 3). Haczyk jest podatkowy: ogólnokrajowe losowania promocyjne podlegają podatkowi od działalności w zakresie gier w wysokości 10% wartości rynkowej nagród (art. 48). Od nagród powyżej 300 € hiszpańskim zwycięzcom pobiera się też zaliczkę na podatek dochodowy.

Kanada i Quebec

Prawo federalne wymaga ujawnienia informacji, a nie rejestracji. Zgodnie z art. 74.06 Competition Act konkurs podlega kontroli, jeśli nie ujawnia rzetelnie liczby i przybliżonej wartości nagród, sposobu ich podziału między regiony oraz wszystkiego, co istotnie wpływa na szanse wygranej. Słynne pytanie sprawdzające umiejętności (skill-testing question) nie jest zapisane w żadnej ustawie; to branżowy sposób na utrzymanie konkursu poza przepisami Kodeksu karnego dotyczącymi gier losowych.

Quebec, przez lata wyjątek w Kanadzie, zmienił kurs. Od 27 października 2023 roku prowincjonalny regulator gier nie nadzoruje już konkursów reklamowych: przy nowych konkursach nie trzeba składać zawiadomień ani wnosić opłat (RACJ). Wiele poradników wciąż opisuje dawny system.

Węgry, Polska, Japonia i Korea Południowa

Węgry zniosły system dla losowań promocyjnych (ajándéksorsolás) z dniem 1 stycznia 2023 roku; urząd ds. hazardu otrzymał polecenie zamknięcia wszystkich postępowań dotyczących losowań przeprowadzanych po 2022 roku (ustawa o grach hazardowych, przepisy przejściowe).

Polska wydaje zezwolenia na loterie promocyjne, zdefiniowane jako loterie, w których udział bierze się przez zakup towaru lub usługi: opłata za zezwolenie wynosi 10% puli nagród (ustawa o grach hazardowych, tekst jednolity 2025). Bezpłatnego giveawayu bez zakupu nie ma w ustawowym katalogu gier, dlatego polskie marki rutynowo organizują w social mediach konkursy, często rozstrzygane na podstawie kreatywnej odpowiedzi, a nie w drodze losowania. Nagrody są opodatkowane zryczałtowaną stawką 10%, a zwolnienie do 2000 zł obejmuje tylko niektóre rodzaje konkursów.

Japonia ogranicza wartość nagród, gdy losowanie jest powiązane z zakupem: do 20-krotności wartości transakcji lub do 100 000 ¥ przy zakupach za 5000 ¥ i więcej, przy czym łączna wartość nagród nie może przekroczyć 2% przewidywanej sprzedaży (Consumer Affairs Agency). „Otwarte” loterie, w których każdy może wziąć udział bez zakupu, miały kiedyś limit 10 mln ¥; od kwietnia 2006 roku „提供できる金品等に具体的な上限額の定めはありません”: nie ma konkretnego górnego limitu.

Korea Południowa traktuje nagrody jako „inne dochody” w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym i pobiera od nich 20% podatku u źródła; drobne nagrody, przy których kwota podlegająca opodatkowaniu na jeden przedmiot wynosi 50 000 ₩ lub mniej, nie są opodatkowane.

Warstwa platform: zasady, które zaakceptowałeś

Każda platforma dodaje własne warunki, a ich złamanie może kosztować konto nawet tam, gdzie prawo zostało dochowane.

Facebook jest najsurowszy, a jego zasadę organizatorzy łamią najczęściej. Obecne zasady dotyczące stron, grup i wydarzeń stanowią, że promocja „nie może wymagać od uczestników ani zachęcać ich do udostępniania, ponownego publikowania, oznaczania innych ani nagłaśniania promocji w jakikolwiek inny sposób”. To wyklucza „oznacz dwóch znajomych, by wziąć udział”, „udostępnij ten post, by zdobyć dodatkowy los” i wszelkie ich odmiany. Wiele poradników wciąż cytuje starszą wersję zasad, która zakazywała jedynie korzystania z prywatnych osi czasu i powiązań ze znajomymi. Ta sama strona każe też właścicielom stron zadbać o legalność promocji, podając jako przykład „zarejestrowanie promocji we właściwych organach”, oraz wymagać od każdego uczestnika zwolnienia Meta z odpowiedzialności i potwierdzenia, że Meta nie sponsoruje promocji, nie popiera jej ani nią nie zarządza.

Własne wytyczne dotyczące promocji Instagrama są krótsze. Wymagają zwolnienia Instagrama z odpowiedzialności i potwierdzenia, że nie jest on zaangażowany, a także stanowią, że „nie wolno nieprawidłowo oznaczać treści ani zachęcać użytkowników do nieprawidłowego oznaczania treści”. Nie zakazują proszenia o oznaczanie znajomych w komentarzu – dlatego giveawaye typu „oznacz znajomego” są na Instagramie wszędzie. Zakazują natomiast proszenia ludzi, by oznaczali siebie lub innych na zdjęciu, na którym ich nie ma.

YouTube w swoich zasadach dotyczących konkursów stawia sprawę bez ogródek: „Ponosisz wyłączną odpowiedzialność za swój konkurs” oraz „udział w konkursie musi być bezpłatny”. Regulamin musi informować, że YouTube nie jest sponsorem, a konkursów nie można wykorzystywać do sztucznego zwiększania liczby wyświetleń ani innych wskaźników.

TikTok nie ma, na ile udało nam się ustalić, osobnej zasady dotyczącej giveawayów twórców. Jego wytyczne dla społeczności mówią, że treści, które próbują „manipulować ludźmi, by dawali prezenty lub sztucznie zwiększali liczbę polubień albo obserwujących, nie kwalifikują się do FYF”, czyli kanału Dla Ciebie. Posty „obserwuj, polub i udostępnij, by wygrać” mogą działać, ale mogą mieć mniejsze zasięgi.

Jak udowodnić, że losowanie było uczciwe

Niemal każdy z opisanych systemów wymaga od samego losowania jednego: by było naprawdę losowe i by organizator mógł to wykazać. Najbardziej precyzyjny jest brytyjski CAP Code: proces komputerowy dający weryfikowalnie losowe wyniki albo niezależna osoba. Kanada wymaga, by zwycięzców wybierano na podstawie umiejętności lub losowo. Najdalej idą Włochy, które wymagają notariusza.

Nagranie ekranu ze strony, która „losuje przypadkowy komentarz”, dowodzi mniej, niż się wydaje. Nikt z oglądających nie wie, czy załadowano wszystkie komentarze, czy losowania nie powtarzano, aż wygrał znajomy, ani czy wynik w ogóle był losowy.

Weryfikowalne losowanie działa odwrotnie i tak właśnie działa nasz Giveaway Picker. Rozszerzenie wczytuje komentarze pod twoim postem, stosuje twoje zasady (jedno zgłoszenie na osobę, wymagany hashtag, termin, wykluczone konta), blokuje listę uprawnionych uczestników i tworzy jej odcisk SHA-256. Dopiero wtedy pobiera liczbę losową z drand – publicznego źródła losowości prowadzonego przez League of Entropy – z rundy opublikowanej około 30 sekund później. Każdy może zeskanować kod QR z certyfikatu, a jego przeglądarka ponownie sprawdzi całe losowanie. Narzędzie działa na Instagramie, Facebooku, TikToku i YouTube.

To załatwia kwestię „praw przypadku” i daje zapis, który można pokazać obserwującym, a w razie potrzeby regulatorowi reklamy. Nie złoży jednak tureckich wniosków o zezwolenie, nie wyznaczy włoskiego notariusza ani nie powie, czy twój stan wymaga gwarancji. To już twoje zadanie.

Zanim opublikujesz: lista kontrolna, która sprawdza się w większości krajów

Napisz oficjalny regulamin, nawet krótki, i podlinkuj go w poście. Niemal każdy z opisanych systemów, od CAP Code przez niemiecką DDG po kanadyjski Competition Act, sprowadza się do tej samej listy: kto może wziąć udział (wiek, kraje), jak wziąć udział, termin zakończenia wraz ze strefą czasową, nagroda i jej wartość, liczba zwycięzców, sposób ich wyboru i kontaktu z nimi oraz kto organizuje giveaway.

Niech udział będzie bezpłatny. Wymóg zakupu lub zapłaty to w większości świata właśnie to, co zamienia giveaway w loterię, a wszędzie indziej uruchamia najsurowsze przepisy.

Ogranicz kraje, z których można wziąć udział. Zapis „dla mieszkańców Wielkiej Brytanii i Irlandii” łatwiej poprawnie stosować niż „dla wszystkich na świecie”, co formalnie zaprasza do twojego opisu tureckie, włoskie i brazylijskie przepisy.

Dodaj formułkę platformy („Ten giveaway nie jest sponsorowany, popierany ani administrowany przez Instagram ani z nim powiązany”) i – w przypadku odbiorców z USA – hashtag #contest lub #sweepstakes, gdy udział wiąże się z publikowaniem postów o tobie.

Losuj w sposób, który możesz udowodnić, zachowaj zapis i kontaktuj się ze zwycięzcami wyłącznie z własnego konta. Rada FTC dla konsumentów jest prosta: „Jeśli musisz zapłacić, żeby dostać nagrodę, to oszustwo.” Wiele takich oszustw zaczyna się w social mediach: w 2025 roku blisko 30% osób, które zgłosiły FTC utratę pieniędzy w wyniku oszustwa, podało, że zaczęło się ono w mediach społecznościowych, a zgłoszone straty wyniosły 2,1 mld $ (FTC, kwiecień 2026). Publiczna deklaracja, że nigdy nie poprosisz zwycięzców o pieniądze, chroni uczestników i twoje dobre imię.

A jeśli twój giveaway jest duży, transgraniczny albo odbywa się w jednym z krajów z pierwszej grupy, zasięgnij porady na miejscu, zanim opublikujesz post. Prawo, którego prawie nikt nie egzekwuje, nadal jest prawem, a zezwolenie zwykle kosztuje mniej niż rozmowa, która zaczyna się, gdy doniesie na ciebie konkurent.